Σήμερα, η αίθουσα εκδηλώσεων του δημαρχείου γέμισε με παιδικές φωνές, γέλια και χαμόγελα. Τα παιδιά όλων των τάξεων, που έχουν αποχωριστεί για σχεδόν έναν μήνα λόγω της απουσίας τους από το σχολείο, συναντήθηκαν ξανά για την πρόβα της χριστουγεννιάτικης γιορτής. Η ζεστασιά της στιγμής ήταν διάχυτη στον χώρο – η χαρά της συνάντησης με τους φίλους, οι ψίθυροι γεμάτοι ενθουσιασμό για τις γιορτές που πλησιάζουν, και η κοινή τους αγωνία για το πώς θα αποδώσουν τα τραγούδια, τα σκετσάκια και τα ποιήματα που ετοίμασαν.

Αυτή η μέρα δεν ήταν μόνο μια πρόβα· ήταν μια γιορτή της φιλίας, της συνεργασίας και της αγάπης. Καθώς τα παιδιά αντάλλασσαν ματιές και χαμόγελα πάνω στη σκηνή, αλλά και κάτω από αυτή, δημιουργούσαν στιγμές που θα θυμούνται για πάντα. Κάθε φωνή, κάθε κίνηση, κάθε χαρούμενη έκφραση ήταν γεμάτη από τη μαγεία των Χριστουγέννων.

Κι όταν η πρόβα τελείωσε, τα παιδιά αποχώρησαν από το δημαρχείο κάθιδρα και κουρασμένα μεν, πλην όμως με τις καρδιές γεμάτες ζεστασιά, ανυπομονώντας για τη μεγάλη μέρα της γιορτής που θα μοιραστούν με όλους.

Αυτή η στιγμή ήταν μια υπενθύμιση για το πόσο σημαντική είναι η παρουσία του ενός για τον άλλον – ειδικά στις μέρες μας.

Πολλά ευχαριστούμε σε όλους τους συναδέλφους – ιδιαίτερα στη μουσικό μας, κυρία Ελίνα Χαιρικάκη-Ξανθάκη, και κύριο Χρήστο Δελήτσικα, που επενδύουν μουσικά τη γιορτή- που στάθηκαν πολύτιμοι αρωγοί και συμπαραστάτες σ’ αυτές τις δύσκολες μέρες, αλλά και στους γονείς, που ανταποκρίθηκαν με προθυμία σ’ αυτή την προσπάθεια του σχολείου μας να εξακολουθεί να δηλώνει πεισματικά ένα βροντερό «ΠΑΡΟΝ»!

(Από ανάθεση εργασίας στην Ε’- Λ.Μ.)

Ήταν μία από εκείνες τις μέρες στο Webex που όλοι ξέραμε πως κάτι… δεν θα πήγαινε όπως πρέπει. Η κάμερα της Μαρίας έδειχνε το ταβάνι, ο Κώστας μιλούσε με το μικρόφωνο κλειστό για πέντε λεπτά, ενώ η Νίκη προσπαθούσε να μας πείσει ότι το γάβγισμα στο background δεν ήταν ο σκύλος της, αλλά… η γιαγιά της που έβηχε. Και φυσικά, το αποκορύφωμα ήρθε όταν ο κύριος Παναγιώτης ρώτησε αν κάποιος έχει απορία, και εμφανίστηκε ο Μιχάλης με την κάμερα ανοικτή να τρώει… πιτόγυρο!

Απόλαυση το μάθημα, κυριολεκτικά!

Το 1ο μας τεύχος:

Περισσότερα στο Έργο-Υλικό

Την απάντηση μας τη δίνει η Μαρία από τη Β’ τάξη!

Αυτές τις μέρες τα παιδιά της Ε’ εργάζονται πυρετωδώς και σε λίγες μέρες θα “βγάλουν στον αέρα” το περιοδικό μας!

Περιμένουμε…

Τα υπέροχα «τριτάκια» μας εμπνέονται από το ευρωπαϊκό φεστιβάλ κινούμενων σχεδίων και δημιουργούν ακόμα κι από απόσταση!

-Παραμύθι-

(Συνέχεια από το προηγούμενο)

Κάπου πιο πέρα, όχι πολύ μακριά, υπήρχε ένα άλλο σχολείο. Ήταν μικρότερο, με λίγες αίθουσες και μια αυλή γεμάτη άγρια λουλούδια που φύτρωναν ανάμεσα στις πλάκες. Είχε περάσει καιρός που έστεκε παραμελημένο, χωρίς τις φωνές των παιδιών να αντιλαλούν στους χώρους του. Ζούσε κι αυτό στη Χώρα της Παραμέλησης, βλέπεις.

Οι τοίχοι του, ξεθωριασμένοι από τον ήλιο και τον χρόνο, κρατούσαν ακόμα ζωγραφιές από κιμωλίες – καρδιές, λουλούδια, μικρά ονόματα. Ήταν όμως μόνο. Έβλεπε τα περαστικά παιδιά από τη γειτονιά να τρέχουν για το νέο σχολείο τους. Κανείς δεν σταματούσε πια να περάσει την πόρτα του.

Μια μέρα, άκουσε από τον άνεμο τα νέα για το άλλο σχολείο, εκείνο που έμεινε άδειο και πληγωμένο.

“Μα τι κρίμα!” σκέφτηκε. “Κι εγώ που τόσο καιρό περιμένω μια ευκαιρία, γιατί να μη φιλοξενήσω αυτά τα παιδιά; Έστω και για λίγο, να δώσω ξανά χαρά στα θρανία μου, ζωή στις αίθουσές μου. Θα τους χαρίσω ό,τι έχω, κι ας μην είναι πολύ.”

Έτσι, όταν το φεγγάρι ανέβηκε ψηλά και φώτισε τα δύο σχολεία, το μικρό σχολείο ψιθύρισε: “Φεγγάρι, εσύ που όλα τα βλέπεις, πες μου, υπάρχει τρόπος να φέρω χαρά στους διαδρόμους μου; Μήπως τα παιδιά του πληγωμένου σχολείου μπορούν να έρθουν εδώ; Να παίξουν στην αυλή μου, έστω και για λίγο; Μου λείπουν οι φωνές τους.”

Το φεγγάρι χαμογέλασε γλυκά: “Να έχεις υπομονή, μικρό σχολείο. Οι άνθρωποι μπορεί να αργούν, αλλά δεν ξεχνούν. Μέχρι το άλλο σχολείο να φροντιστεί και να γιατρευτεί, τα παιδιά ίσως περάσουν από εσένα. Ίσως τότε να γεμίσεις ξανά με γέλια και παιχνίδια.”

Κι από τότε, το μικρό σχολείο άρχισε να ετοιμάζεται. Έβγαλε τα αγριόχορτα από την αυλή του με τη βοήθεια του ανέμου, σήκωσε λίγο ψηλότερα τη στέγη του με περηφάνια και τα παράθυρά του άστραψαν, λες και χαμογελούσαν.

Περίμενε. Και καθώς περίμενε, άκουγε τα αστέρια να του λένε ιστορίες για άλλα σχολεία, που επίσης περίμεναν. Και η αναμονή του έγινε γλυκιά, γιατί ήξερε πως η Aγάπη βρίσκει πάντα τρόπο να επιστρέφει.

Ακόμα και στη Χώρα της Παραμέλησης μπορεί να γίνουν θαύματα χάρη σ’ αυτή!

(Συνεχίζεται…)

Δε μας τρομάζει η αβεβαιότητα· την αντιμετωπίζουμε με δράση, αισιοδοξία και δημιουργικότητα! Σε μια εποχή που οι προκλήσεις είναι πολλές, ο Σύλλογος Γονέων & Κηδεμόνων του σχολείου μας στέκεται και πάλι αρωγός, οργανώνοντας μια ξεχωριστή Έκθεση Βιβλίου.

Για εμάς, τα βιβλία δεν είναι μόνο πηγή γνώσης. Είναι φίλοι, συνταξιδιώτες, παρηγοριά και έμπνευση. Σε αυτή τη μοναδική πρωτοβουλία, καλούμε όλους — μικρούς και μεγάλους — να βρεθούν μαζί μας, να ξεφυλλίσουν σελίδες γεμάτες φαντασία, σοφία και όνειρα.

Η Έκθεση Βιβλίου είναι μια ευκαιρία να ξανασυνδεθούμε, να φέρουμε τα παιδιά μας πιο κοντά στον κόσμο της ανάγνωσης και, πάνω από όλα, να δείξουμε ότι, ακόμα και στις πιο αβέβαιες στιγμές, η δύναμη της κοινότητας και της συνεργασίας μπορεί να δημιουργήσει ελπίδα.

Ελάτε όλοι, λοιπόν! Στηρίξτε αυτή την προσπάθεια, γιορτάστε μαζί μας και ας κάνουμε κάθε σελίδα ένα βήμα προς το καλύτερο!