Ζούμε σε μια εποχή που συχνά μας μαθαίνει να είμαστε δυνατοί. Να διεκδικούμε, να υπερασπιζόμαστε τον εαυτό μας, να μη δείχνουμε ότι πληγωθήκαμε, να προχωράμε μπροστά. Από πολύ νωρίς, ακόμη και τα παιδιά ακούνε φράσεις όπως «μην είσαι τόσο ευαίσθητος», «μην τα παίρνεις όλα κατάκαρδα», «κοίτα τον εαυτό σου».

Κι όμως, υπάρχει μια ανθρώπινη ικανότητα που μοιάζει να πηγαίνει κόντρα σε όλα αυτά: η ενσυναίσθηση.

Η ικανότητα, δηλαδή, να σταθούμε για λίγο στη θέση του άλλου. Να προσπαθήσουμε να δούμε τον κόσμο μέσα από τα δικά του μάτια. Να αναρωτηθούμε όχι μόνο «τι έκανε;», αλλά και «τι μπορεί να ένιωσε;».

Είναι όμως αυτό δύναμη; Ή μήπως, σε έναν κόσμο συχνά ανταγωνιστικό, αποτελεί αδυναμία;

Περισσότερα στα Άρθρα