Μετά το τριήμερο που πέρασε, επιστρέψαμε στο σχολείο και βρήκαμε εικόνες που μας στενοχώρησαν. Σπασμένες γλάστρες, πεταμένα χώματα, σπασμένο το μικρό, ξύλινο σπιτάκι και μικρές ζημιές σε χώρους που καθημερινά γεμίζουν με φωνές, παιχνίδι και μάθηση. Οι φωτογραφίες αποτυπώνουν αυτές τις στιγμές , όχι τόσο για να κατηγορήσουμε, αλλά για να θυμηθούμε πόσο σημαντικό είναι να φροντίζουμε όλοι μαζί τον χώρο που μας ενώνει.
Το σχολείο δεν είναι απλώς ένα κτήριο. Είναι μια κοινότητα. Είναι τα παιδιά που μαθαίνουν να συνεργάζονται, να σέβονται, να δημιουργούν. Είναι οι άνθρωποι που πιστεύουν ότι η εκπαίδευση μπορεί να αλλάξει ζωές και να χτίσει γέφυρες ανάμεσα σε διαφορετικούς κόσμους.
Οι ζημιές θα αποκατασταθούν. Τα σπασμένα θα μαζευτούν, οι γλάστρες θα ξαναφυτευτούν και οι χώροι θα γεμίσουν ξανά με ζωή. Αυτό που θέλουμε όμως να μείνει είναι ένα μήνυμα: ο χώρος του σχολείου ανήκει σε όλους μας και χρειάζεται τη φροντίδα όλων μας.
Κάθε μικρή πράξη σεβασμού κάνει διαφορά. Κάθε παιδί που μεγαλώνει μαθαίνοντας να προστατεύει τον κοινό χώρο, κάνει τον κόσμο λίγο καλύτερο.
Συνεχίζουμε — μαζί.
Αλλά, και κάτι(?) πρέπει να γίνει. 
