Τα σχολεία που λειτουργούν σε προσωρινές εγκαταστάσεις (λυόμενες αίθουσες, προκατασκευασμένα κτίρια, μισθωμένοι χώροι) αποτελούν μια πραγματικότητα σε πολλές χώρες, συμπεριλαμβανομένης της Ελλάδας, είτε λόγω φυσικών καταστροφών, είτε λόγω δημογραφικών μεταβολών, είτε εξαιτίας καθυστερήσεων στον προγραμματισμό και την υλοποίηση μόνιμων έργων σχολικής στέγης. Η διεθνής βιβλιογραφία αναγνωρίζει ότι η ποιότητα των σχολικών υποδομών συνδέεται άμεσα με τη μαθησιακή επίδοση, την ψυχοκοινωνική ευημερία των μαθητών και τις συνθήκες εργασίας των εκπαιδευτικών (Earthman, 2004· Barrett et al., 2015).

Παρότι οι προσωρινές λύσεις σχεδιάζονται ως μεταβατικές, συχνά παρατείνονται στον χρόνο, δημιουργώντας ένα καθεστώς «μόνιμης προσωρινότητας». Στο πλαίσιο αυτό, το παρόν άρθρο επιχειρεί μια τεκμηριωμένη αποτύπωση των βασικών προκλήσεων και προτείνει ρεαλιστικές λύσεις, λαμβάνοντας υπόψη τόσο τη διεθνή ερευνητική εμπειρία όσο και το ελληνικό θεσμικό πλαίσιο, με στόχο την ενίσχυση της βιωσιμότητας και της ποιότητας της εκπαιδευτικής διαδικασίας.

Περισσότερα στο Έργο-Υλικό-Περιοδικό-Άρθρα