-Παραμύθι-

Μια φορά κι έναν καιρό, στο Μικρό Σχολείο στο Λιβάδι υπήρχε ένας συνθετικός χλοοτάπητας με το όνομα Χλου. Ο Χλου δεν ήταν ένας συνηθισμένος χλοοτάπητας. Ήταν ατίθασος, ανήσυχος και… όλο το έσκαγε από τη θέση του!

Κάθε πρωί, οι μαθητές τον έβρισκαν σε άλλα μέρη του σχολείου. Μια μέρα είχε πάει στην τάξη της Ε’ και είχε ντυθεί κουρτίνα. Μια άλλη, είχε τυλιχτεί γύρω από μια κολόνα και έκανε τον κάδο σκουπιδιών. Και την Παρασκευή, εμφανίστηκε στο κυλικείο, προσποιούμενος τραπεζομάντηλο – κι έτρωγε κρουασάν με τα παιδιά!

Ο διευθυντής, κύριος Τραβωμαλλιάς, είχε κουραστεί. “Χλου!” φώναξε μια μέρα. “Σε προσλάβαμε για να ομορφαίνεις την αυλή μας, όχι να κάνεις τον κλόουν!”

“Μα κύριε Τραβωμαλλιά,” απάντησε ο Χλου, “βαριέμαι να μένω ακίνητος! Θέλω να παίζω με τον φίλο μου, τον Βοριά, να εξερευνώ, να μαθαίνω και να διασκεδάζω όπως τα παιδιά!”

Τότε, ο διευθυντής κατέβασε μια ωραία ιδέα: Έβαλε ρόδες στον Χλου και του έδωσε την άδεια να κυκλοφορεί σε όλο το προαύλιο, με έναν όρο: να επιστρέφει στην θέση του πριν αρχίσει το διάλειμμα.

Ο Χλου έγινε ο ήρωας των παιδιών! Έπαιζε, χοροπήδαγε, έπεφτε, άπλωνε τις λωρίδες του, μάθαινε και έκανε το προαύλιο του σχολείου πιο ζωντανό από ποτέ! Κι όταν ερχόταν η ώρα να επιστρέψει στη θέση του, ήταν έτοιμος για νέα περιπέτεια την επόμενη μέρα.

Και έζησαν αυτοί καλά… και ο Χλου πιο δημιουργικά!