Εννέα χρόνια δεν αρκούν για να σβήσουν μια απώλεια. Και καμία δικαστική απόφαση δεν μπορεί να γεμίσει το κενό που αφήνει η απουσία. Η Δικαιοσύνη δεν νικά τον θάνατο, υπερασπίζεται όμως τη μνήμη και αποκαθιστά την αλήθεια.

Υπάρχουν ορισμένες απουσίες που δεν τις σβήνει ο χρόνος. Τις μετατρέπει σε χρέος. Και το χρέος αυτό έχει όνομα: να μην ξεχάσουμε.

Η δικαίωση δεν βρίσκεται στην εκδίκηση, αλλά στην έμπρακτη διαβεβαίωση ότι καμία ανθρώπινη ζωή δεν είναι ασήμαντη και καμία τραγωδία δεν πρέπει να παραδίδεται στη λήθη.

Γιατί, τελικά, η μνήμη των αθώων δικαιώνεται όταν η κοινωνία αρνείται να ξεχάσει και επιμένει να γίνεται καλύτερη. Αυτό είναι το ελάχιστο χρέος των ζωντανών απέναντι σε όσους έφυγαν τόσο άδικα…