Υπάρχουν στιγμές στο σχολείο που δεν γράφονται στα βιβλία της Ιστορίας.
Κι όμως, είναι από εκείνες που αξίζει να θυμόμαστε περισσότερο.
Σε μια τάξη του σχολείου μας ετοιμάζεται μια εκδρομή. Τα παιδιά μιλούν γι’ αυτήν με ενθουσιασμό: πού θα πάνε, τι θα δουν, ποιος θα καθίσει δίπλα σε ποιον στο λεωφορείο. Οι εκδρομές έχουν αυτό το μικρό θαύμα: για λίγο η τάξη γίνεται ταξίδι.
Κάπου εκεί, όμως, υπήρχε κι ένα παιδί που δεν ήταν σίγουρο αν θα μπορούσε να ακολουθήσει.
Όχι γιατί δεν το ήθελε.
Αλλά γιατί μερικές φορές η ζωή βάζει μικρά εμπόδια εκεί που τα παιδιά βλέπουν μόνο χαρά.
Και τότε συνέβη κάτι απλό. Και γι’ αυτό τόσο όμορφο.
Μια μαμά από την ίδια τάξη, διακριτικά, χωρίς θόρυβο και χωρίς τυμπανοκρουσίες, πρόσφερε το ποσό συμμετοχής που χρειαζόταν για να μπορέσει και εκείνο το παιδί να πάει στην εκδρομή μαζί με τους συμμαθητές του.
Ένα μικρό ποσό.
Αλλά ένα μεγάλο «μαζί».
Γιατί τελικά οι εκδρομές δεν είναι μόνο τόποι και χιλιόμετρα. Είναι η αίσθηση ότι κανείς δεν μένει πίσω. Ότι η τάξη είναι μια παρέα που χωράει όλους.
Στο σχολείο μας μιλάμε συχνά για ενσυναίσθηση, αλληλεγγύη και φροντίδα. Μερικές φορές αυτές οι λέξεις γίνονται πράξη με τον πιο διακριτικό τρόπο, μέσα από μια χειρονομία που δεν ζητά αναγνώριση, μόνο να γίνει το σωστό.
Και κάπως έτσι, αυτή η εκδρομή θα γίνει λίγο μεγαλύτερη.
Γιατί μέσα στο λεωφορείο χωρούσε πια κάτι ακόμη: η καλοσύνη.
Και αυτή είναι ίσως η πιο όμορφη αποσκευή που μπορεί να πάρει ένα παιδί μαζί του στη ζωή!
*Με αφορμή πράξη αλληλεγγύης μητέρας μαθητή μας της Γ’ τάξης
