Τα τελευταία χρόνια, ολοένα και συχνότερα γινόμαστε μάρτυρες περιστατικών βανδαλισμών σε σχολικά κτήρια. Ιδιαίτερα ευάλωτα είναι τα εγκαταλελειμμένα και απροστάτευτα σχολεία, που παραμένουν κλειστά ή ανενεργά, μετατρέπονται όμως σε στόχο καταστροφών και παραβατικών ενεργειών. Σπασμένα τζάμια, κατεστραμμένα θρανία, σωροί σκουπιδιών, βανδαλισμένοι τοίχοι και συνθήματα παντού συνθέτουν μια εικόνα εγκατάλειψης που προσβάλλει την έννοια της εκπαίδευσης.
Οι χώροι αυτοί, που κάποτε γέμιζαν από παιδικές φωνές και δημιουργικότητα, μετατρέπονται σε επικίνδυνες εστίες παρανομίας και παρακμής. Η απουσία φύλαξης, η ελλιπής συντήρηση και η αδιαφορία των αρμόδιων αρχών εντείνουν το πρόβλημα, αφήνοντας τις σχολικές μονάδες έρμαια της φθοράς.
Ωστόσο, η ζημιά δεν είναι μόνο υλική. Είναι βαθιά συμβολική: κάθε γκρεμισμένος τοίχος και κάθε κατεστραμμένο θρανίο αντιπροσωπεύουν μια πληγή στο σώμα της δημόσιας παιδείας, μια πράξη περιφρόνησης απέναντι στη γνώση και την κοινότητα.
Η αντιμετώπιση του φαινομένου απαιτεί συντονισμένη δράση. Οι αρμόδιοι φορείς οφείλουν να συνεργαστούν για τη φύλαξη και αξιοποίηση των ανενεργών σχολικών κτηρίων, μετατρέποντάς τα σε πολιτιστικούς, κοινωνικούς ή ανανεωμένους εκπαιδευτικούς χώρους. Παράλληλα, η ευαισθητοποίηση των πολιτών και η ενεργή συμμετοχή των μαθητών μπορούν να καλλιεργήσουν σεβασμό στη δημόσια περιουσία.
Ένα σχολείο, ακόμη κι αν είναι κλειστό, δεν πρέπει ποτέ να εγκαταλείπεται στη λήθη.
Είναι κομμάτι της συλλογικής μας μνήμης και ευθύνης…
