Σήμερα, 8 Ιουνίου, συμπληρώνονται οκτώ χρόνια από τη θλιβερή εκείνη ημέρα που τα σχολεία μας ντύθηκαν στα μαύρα. Ο Μάριος, ένα παιδί γεμάτο ζωή, όνειρα και χαμόγελο, έφυγε από κοντά μας τόσο άδικα, αφήνοντας ένα κενό που δεν γεμίζει.

Ο πόνος μας είναι ακόμη ζωντανός, αλλά μαζί του ζωντανή είναι και η μνήμη του Μάριου:

-Στα πρόσωπα των παιδιών μας βλέπουμε το φως του.

-Στα γέλια τους ακούμε τον απόηχο της δικής του χαράς.

-Στα χρώματα της αυλής μας απλώνεται η παιδική του αθωότητα.

-Στις σχολικές μας γιορτές, η απουσία του γίνεται μια σιωπηλή υπενθύμιση της σημασίας της ζωής.

-Κάθε φορά που φυτεύουμε ένα δέντρο στον κήπο του σχολείου, είναι σαν να χαρίζουμε ένα νέο σπίτι στις ρίζες της αγάπης που άφησε πίσω του.

-Κάθε φορά που βλέπουμε τα παιδιά να χαμογελούν και να ονειρεύονται, είναι σαν να συνεχίζεται το δικό του όνειρο μέσα από τις καρδιές τους.

-Στην αυλή που έπαιζε, στον χώρο που έτρεχε και γελούσε, υπάρχει πάντα η παρουσία του, σαν μια ήσυχη σκιά που μας θυμίζει τι σημαίνει να ζεις με αγνότητα και αγάπη.

Σήμερα, στεκόμαστε όλοι ενωμένοι για να τιμήσουμε τον Μάριο. Να θυμηθούμε ότι η ζωή είναι πολύτιμη, ότι η ασφάλεια των παιδιών μας είναι αδιαπραγμάτευτη, και ότι η μνήμη ενός παιδιού μπορεί να γίνει φάρος ανθρωπιάς, δύναμης και ενότητας.

Μάριε, σε κρατάμε στην καρδιά μας. Δεν θα σε ξεχάσουμε ποτέ…