Περισσότερα στις Δράσεις
Στους ανθρώπους που με τη σιωπηλή τους παρουσία κάνουν κάθε πρωί ή κι απόγευμα το σχολείο μας πιο καθαρό, πιο όμορφο και πιο ανθρώπινο:
Αν ισχύει το «η καθαριότητα είναι μισή αρχοντιά» , τότε η Σωτηρία, ο Τέλης η Θάλεια και η Μιμή χαρίζουν καθημερινά στο σχολείο μας ολόκληρη την αρχοντιά του, όχι μόνο γιατί το κρατούν καθαρό, αλλά γιατί με τη στάση τους, την ευγένεια και το φιλότιμό τους, μας θυμίζουν ότι η αληθινή αρχοντιά βρίσκεται στην προσφορά και στην αξιοπρέπεια.
Καθημερινά, πολλές φορές πριν ακόμη φτάσουν τα παιδιά και οι εκπαιδευτικοί-ή αφού όλοι φύγουν-, εκείνοι έχουν ήδη δώσει τη δική τους μάχη για να βρουν όλοι έναν χώρο φροντισμένο, ασφαλή και φιλόξενο. Με προθυμία, χαμόγελο και αληθινό ενδιαφέρον, φροντίζουν όχι μόνο τους χώρους, αλλά και τους ανθρώπους του σχολείου μας.
Πολλές φορές υπερβαίνουν τον εαυτό τους, χωρίς καν να τους το ζητήσει κανείς, ειδικά στην πρωινή τους βάρδια. Γιατί ό,τι κάνουν, το κάνουν με αγάπη και σεβασμό για τη σχολική μας κοινότητα.
Η Σωτηρία, ο Τέλης, η Θάλεια και η Μιμή είναι η ζεστή καρδιά πίσω από την καθημερινή μας ομαλότητα. Είναι οι «αφανείς ήρωες» που κρατούν το σχολείο μας καθαρό, όμορφο και αξιοπρεπές , κι εμείς νιώθουμε βαθιά ευγνωμοσύνη γι’ αυτό.
Τους ευχαριστούμε ολόψυχα.
Για την εργατικότητα, την καλοσύνη, τη διακριτικότητα και την προσφορά τους.
Γιατί κι αυτοί είναι, με τον δικό τους ξεχωριστό τρόπο, πολύτιμα και αγαπημένα μέλη της μεγάλης οικογένειας του σχολείου μας.
Τέλη, Θάλεια, Μιμή, σας ευχαριστούμε πολύ!
Σωτηρία, είσαι «όνομα και πράμα»!
Ένα σχολείο που ανθίζει παντού!
Μπορεί το σχολικό μας κτήριο να είναι προσωρινό, να μας στεγάζει σε λυόμενες αίθουσες και να απέχει παρασάγγας από ό,τι ονειρευόμαστε ως ιδανικό χώρο μάθησης, όμως για εμάς αυτό δε στάθηκε ποτέ εμπόδιο:
Με φαντασία, συνεργασία και πολλή αγάπη, μεταμορφώνουμε ένα άχρωμο, απρόσωπο περιβάλλον σε έναν ζωντανό, χαρούμενο χώρο, γεμάτο σχέδια, χρώματα και χαμόγελα.
Κάθε ζωγραφιά στους τοίχους, κάθε παγκάκι, κάθε παιχνίδι στην αυλή, κουβαλά μέσα του τη φροντίδα όλων μας : των παιδιών, των εκπαιδευτικών, των γονιών. Γιατί πιστεύουμε βαθιά πως το σχολείο δεν είναι μόνο οι τοίχοι και τα θρανία, είναι οι άνθρωποι, η δημιουργικότητα και η ζεστασιά που το γεμίζουν.
Ναι, ο διακαής μας πόθος είναι να επιστρέψουμε σύντομα στο ανανεωμένο, σύγχρονο και ασφαλές σχολικό μας κτήριο.
Ωστόσο, μέχρι τότε —και για πάντα— θα συνεχίζουμε να δημιουργούμε περιβάλλοντα που κάνουν τα παιδιά να νιώθουν όμορφα, να εμπνέονται, να μαθαίνουν με χαρά και να γεμίζουν με πολύχρωμες αναμνήσεις.
Γιατί το σχολείο είναι, πάνω απ’ όλα, το σπίτι της παιδικής καρδιάς, σχολείο είναι ο τόπος όπου αυτή η καρδιά χτυπά εκκωφαντικά δυνατά! 💛
Κ.Φ.
Καλλωπισμός υπό το φως του ήλιου!
Κάτω από τον λαμπερό ήλιο, το σχολείο μας μεταμορφώνεται με χρώματα, φαντασία και αγάπη! Με την καθοδήγηση του δασκάλου των εικαστικών, κυρίου Κωστή Δασκαλάκη, οι μαθητές της ΣΤ’ τάξης ζωγραφίζουν τους χώρους του σχολείου, δίνοντας ζωή στους τοίχους και χαμόγελα σε όλους μας. Κάθε πινελιά είναι ένα μήνυμα χαράς, δημιουργίας και συνεργασίας, μια απόδειξη ότι το σχολείο μας δεν είναι απλώς ένας χώρος μάθησης, αλλά ένα σπίτι γεμάτο χρώματα και όνειρα! 🎨
Καλή αρχή με… φακές! 🥣
Σήμερα ξεκίνησε στο σχολείο μας το πρόγραμμα «Σχολικά Γεύματα» και η πρεμιέρα έγινε με ένα… κλασικό και δυναμωτικό πιάτο: φακές!
Οι μαθητές δοκίμασαν, σχολίασαν, χαμογέλασαν και κάποιοι ανακάλυψαν ότι οι φακές δεν είναι τελικά τόσο… τρομακτικές όσο νόμιζαν!
Το πρόγραμμα αποτελεί μια σημαντική πρωτοβουλία κοινωνικής αλληλεγγύης, που εξασφαλίζει σε όλα τα παιδιά ένα ζεστό, υγιεινό και θρεπτικό γεύμα κάθε μέρα στο σχολείο. Ευχόμαστε καλή όρεξη και καλή αρχή σε όλους — και ας είναι οι φακές μόνο η αρχή μιας… γευστικής χρονιάς! 🍽️
28η Οκτωβρίου 1940 – Το “Όχι” που έγινε φως
Σήμερα, όπως κάθε χρόνο, τιμούμε μια από τις λαμπρότερες σελίδες της νεότερης ελληνικής ιστορίας. Την 28η Οκτωβρίου 1940, τότε που ένας ολόκληρος λαός, μικρός σε αριθμό αλλά μεγάλος σε ψυχή, ύψωσε το ανάστημά του απέναντι στο σκοτάδι του φασισμού και φώναξε το περήφανο «Όχι».
Το «Όχι» εκείνης της ημέρας δεν ήταν απλώς μια λέξη. Ήταν στάση ζωής, ήταν η φωνή της ελευθερίας, της αξιοπρέπειας και της ενότητας. Ήταν η απόδειξη ότι, όταν οι άνθρωποι πιστεύουν σε αξίες, καμία δύναμη δεν μπορεί να τους λυγίσει.
Στα βουνά της Πίνδου, μέσα στο χιόνι και στο κρύο, οι Έλληνες πολέμησαν με θάρρος και αυταπάρνηση. Οι γυναίκες της Ηπείρου, με τα χέρια τους, κουβαλούσαν τρόφιμα και πολεμοφόδια. Τα παιδιά έστελναν ευχές και ζωγραφιές στους στρατιώτες. Ήταν όλοι μαζί, μια ψυχή, ένας σκοπός: η ελευθερία και η ζωή με αξιοπρέπεια.
Σήμερα, 85 χρόνια μετά, τα παιδιά μας τιμούν εκείνη τη γενιά μέσα από τη συμμετοχή τους στις σχολικές εκδηλώσεις και την παρέλαση. Μαθαίνουν ότι η ειρήνη και η δημοκρατία δεν είναι δεδομένες, αλλά κατακτήσεις που χρειάζονται σεβασμό και προσπάθεια κάθε μέρα.
Το μήνυμα του 1940 παραμένει ζωντανό:
να λέμε «ΟΧΙ» σε κάθε μορφή αδικίας, βίας και αποκλεισμού,
και «ΝΑΙ» στην αλληλεγγύη, τη συνεργασία, τη φιλία και την ειρήνη.
Με υπερηφάνεια και συγκίνηση, το σχολείο μας τιμά όλους εκείνους που έδωσαν τη ζωή τους για να μπορούμε σήμερα να ζούμε ελεύθεροι.
Και με ελπίδα, εμπιστευόμαστε στα παιδιά μας τη συνέχεια αυτής της πολύτιμης κληρονομιάς.
Πολλά συγχαρητήρια και στα παιδιά μας, που με καμάρι εκπροσωπούν το σχολείο τους στη σημερινή παρέλαση!
Ζήτω η 28η Οκτωβρίου 1940!
Ζήτω η Ελλάδα!
